Rozgryzłam goździka i mi niedobrze. Matka poprosiła mnie o wbicie w pomarańcze, żeby zapach, ale myślę, że przybijanie Jezusa do krzyża i smród kapusty. Hamowanie głodu, wilcze oczy, może tylko w Polsce pomarańcze mają gęsią skórkę. Dwie głowy w dół, odciski na kciukach. Nie musicie trzymać. Choć to prawdziwa tragedia mieć dziecko, którego nie potrafi się kochać, które musi potrafić. Zabiłabym na miejscu mojej matki, ale moje miejsce w matce zwolnione, tempem młodszego rodzeństwa zrasta się pusty brzuch, odrasta oczko w głowie. Moja matkarosół tłuszczy się nad garnkiem i łypie w moje bycie, wlewa w miednicę, znajduje kość niezgody. Ma mi za okrutne, że zabiłabym. Ma mi za złe podjęcie jej decyzji. Ma mi za złość bezpłodność. Ma mi za złe, że w końcu jest ważna.