ilustracja: Chania Jurkowska
Trzy wiersze
WERONIKA BARTCZAK
I
Skurcz pod Świętokrzyskim
W rozkurcz powielania
Tryska sok plamisty
W zdobywania kurczu
Idzie się po plamie
A po co dlaczego
Rozpędzona fraza
Ma mieć miejsce na nasz
Na nasz Obrys ciała i na
Obrzydzenia
Takie na oparach
Soków lecisz, szepczesz
Tak się sprawy mają
No i przestrzeń, widzisz
Jest już pożyczona
I do zarzygania
Niezbyt do zagrzania
Ciągle wraca ogon
Z podkulonym kursem
Setki miejsc nieswoich
Mnóstwo plwocin, wrzeszczeń
Ta myśl jak nie twoja
II
To sobie powtarzasz
Długich godzin skwierczeń
Ciągle coś układasz
Typu woda puchnie
Od zmywania pleśnień
Mokradliste stopy
Mycie podłóg wcześnie
Ciągłych godzin wycie
Tak lepkie promienie
Jarzeniówki grzewczej
Ani trochę słońca
Na mokro ścierany
Tłusty nalot zmęczeń
Reszta zamówienia
To sobie powtarzasz
III
Gdzie są nowe rytmy
Mam już dosyć trzeszczeń
W dwunastej godzinie
Mięsień tryska swoje
W pełnym słońcu broczy
Toczy nas ulica, ciało ciałem spycha
Godzina powrotu
Myśli godzin spina
W pocie czoła czeka
Stara się nie myśleć
Już Banacha – Szpital
By się chciało zrobić, ale kręgi milczą
Zlane potem milczą
W korytarzu czeka
Gorąco jak w psiarni
To przestrzeń jedyna
Gdzie ci nic nie trzeszczy
To twój dom koteczku
Weronika Bartczak – Jestem z Łodzi, mieszkam w Warszawie.
Chania Jurkowska – https://www.instagram.com/chania18cm/