Wychodzisz i czujesz zapach moczu, stoisz w oczekiwaniu na windę, widzisz plamę szczyn w kącie i zaczynasz się zastanawiać nad naturą tego, dlaczego piąte piętro, dlaczego akurat tutaj spośród katalogu dziesięciu innych przestrzeni podobnych w tym bloku, akurat zostaje wybrana ta, w której ty mieszkasz.

Logiczne rozwiązania:

1. Ktoś był pijany w trzy dupy na tyle, że nie chciał, że nie wiedział, ale no stało się to jakoś – Tajemnica twierdzy szyfrów (naziści też mogli brać w tym udział).

2. Ziomeczki ze schodów, które palą papierosy z prędkością jednego szluga na kwadrans, zapomniały o zasadzie: nie sraj tam, gdzie jesz.

3. Ktoś z premedytacją wjechał na piąte piętro, aby naszczać komuś na złość pod nosem, żeby ten smród tak się wżerał z dnia na dzień do momentu, aż ktoś się nie zlituje i nie posprząta tego.

I owszem, nigdy nie pachniało fiołkami na tym korytarzu, jeden taki nawijał kiedyś o szlugach i kalafiorach, ale to chyba była fantazja autora, bo nie wydaje ci się, aby w smrodzie szlugów można było poczuć jakikolwiek swąd obiadowych aktywności. 

Mijasz tych gostków tytoniowych codziennie i czujesz jakiś sprzeciw co do tego procederu, nawet chcesz im zaproponować papierosy na baterie, co mniej smrodzą i (tego nie wiadomo) mniej szkodzą. Mieszkasz tu jednak dopiero pół roku i nie znasz hierarchii społecznej, kto tu jest bossem i ustala warunki, przemykasz obok jak pizdeczka, bo aż tak ci nie przeszkadzają te szlugi, a hipotetyczny wpierdol z okazji mieszania się w nie swoje sprawy – niestety już tak (chociaż kwestia ustalenia, co należy do twoich spraw, też stoi pod znakiem zapytania).

Koniec końców nie wydaje ci się, żeby to była ich sprawka: są zbyt sztywniutcy, zbyt prawilni na szczanie po kątach. Zapominasz o temacie. Mija tydzień, ktoś to zmywa, bo przecież wiadomo, że nie ty. Bo masz jeszcze jakąś dumę i godność i twoje rączki nie zniżą się do poziomu dbania o dobro komunalne. W międzyczasie, aby oddalać od siebie fatum wpierdolu, aby nie popełnić jakiegoś faux-pas, nie urazić tych dżentelmenów, nie spojrzeć się przypadkowo na jednego krzywo, nie urazić śmiertelnie, przychodzisz tam na schody, zaczynasz z nimi palić, częstujesz każdego po kolei i gadasz, aby wiedzieli, że ty nie z tych, co będą pluć na ich widok, że jesteś taki sam jak oni.

Life goes on, myślisz, że jest to jedna z tych zagadek nie do rozwiązania, która pozostanie anegdotką. Ewentualnie Archiwum X ma to udokumentowane na jednym z setek odcinków, jak rozprawiają się z problemem niezidentyfikowanego szczania na klatce, jednak tutaj też pudło, bo nie mija tydzień i znowu jest naszczane, tym razem plama okazuje się jakaś większa. Nie ugniesz się, nie umyjesz tego.

Ale parę dni potem wychodzisz z mieszkania, a przed windą stoi… no żul jaki jest, każdy widzi. Odpowiedź na wszelkie wcześniejsze pytania masz na końcu języka, bo niby czego on z tym worem tu, na piątym piętrze, szuka. Przyjeżdża winda, wsiadacie.

Zerkasz na niego i wydaje ci się, że on wie, że ty wiesz i w tym stanie wiedzy utajonej na temat siebie nawzajem zjeżdżacie na dół, puszki brzęczą mu w tym worku, co ma setki litrów pojemności, w którym zmieści pół miasta puszek, nawet zmieściłoby się jakieś ciało – twoje, gdybyś miał na przykład za długi jęzor, więc nie pytasz go o piąte piętro. Nie chcesz chyba nawet wiedzieć, na jakiej zasadzie podejmuje wybory toaletowe, bo ten worek chowa przed tobą tajemnice o wiele większe niż to, co skrywa świat przed Hymel Jadwigą, która nie wie i prawdopodobnie nigdy się nie dowie, kto podpalił.

SESJA TERAPEUTYCZNA Z ZIOMECZKAMI ZE SCHODÓW: mówisz, co i jak, a oni, że też ich to wkurwia, że to jakieś chamstwo jest i nie może tak być, bo szlugi to jeszcze są okej. Nie tak dawno się paliło normalnie w lokalach, sklepach, na porodówkach, w samolocie i podczas mszy w kościele, ale nigdy nie było czegoś takiego, że prawo pozwalało na szczanie, gdzie popadnie.

Sprawa będzie załatwiona, damy znać, kiedy złapiemy delikwenta.

Mija dzień, drugi. Ktoś puka do drzwi. Ziomek ze schodów pokazuje ci zdjęcie tego żula, co z nim zjeżdżałeś windą i zdajesz sobie sprawę z tego, jaki wpierdol mógł cię czekać, na jakim poziomie mogła być obita twoja morda, gdybyś nie wszedł z nimi w komitywę.

Nie czujesz jednak ulgi. Niby sprawa rozwiązana, nie trzeba się już niczym przejmować, ale żal ci trochę tego żula, bo jednak to przez ciebie została uruchomiona cała ta machina przymusu bezpośredniego. Co się z nim stało? Czy przeżył? Doczłapał się chociaż na SOR? Patrzysz przez okno, widzisz wichurę (bo mamy przecież styczeń), na dodatek w telewizji Jarosław Kret zapowiada na przyszły tydzień wieczną zmarzlinę i rozumiesz, rozumiesz, tak strasznie rozumiesz. Rozumiesz też jednak, że musisz jakoś żyć dalej. Z czasem wypierasz te pytania z głowy, wątpliwości cichną, kiedy terapeuta mówi ci po raz kolejny, że nieraz popełnisz błąd w życiu, że nie wolno się tak zadręczać.

Pewnego dnia po prostu zapominasz. Wychodzisz z mieszkania, zapiera ci dech w piersiach i jednak wszystko wyparte z powrotem do ciebie wraca i nie wiesz jak, ale sufit, podłoga, każda ściana moczem spływa. Mocz? Siki? Uryna? Szczochy? Szczyny? Słownika ci brakuje, bo tak na pewno nie pachną siki, mocz, nawet szczyny nie są w stanie wyrazić tego smrodu, który napełnia twoje pęcherzyki płucne; osadza się na skórze twojej, w nosie, szczypie w oczy i na pewno coś tam wyżera gdzieś na tobie i wewnątrz, a gdzie i ile tego wyżartego, to tylko tomograf ci powie. I jesteś pewien, że gdybyś jakimś patyczkiem zebrał próbkę tego szczocha, to byś znalazł jakieś obce dna, niezidentyfikowany obiekt wdzierający się w całe jestestwo twoje, a im dłużej czekasz na windę, tym bardziej siada ci to wszystko na banię, jakoby to był tajny spisek, broń biologiczna, jakieś nowe Putinowskie metody wpływania na suwerenność państwa polskiego. Mroczki przed oczami, nogi ci wacieją. Czujesz się jak po pierwszym joincie, którego na kitrajce palisz gdzieś w krzakach, tylko że w tej sytuacji to narkotyzacja oparami. Z ziomkami z liceum wdychasz te szczyny, słyszysz syreny dookoła i się schizujesz, bo wąchanie niemedycznego moczu jest w tym kraju zakazane. Ziomek widzi, że cię skręca i jeszcze dorzuca do pieca: „Ale cię porobiło stary, oczy masz jak chińczyk”. Drugi stoi na wpół złamany, jakby stracił gdzieś kręgosłup, wypluwa płuca, śmiejąc się ze wszystkiego dookoła, ale jednak najbardziej z twoich, rzekomo chińskich, oczu. Trzeci natomiast, myśląc, że panuje nad sytuacją i jest tym najmniej porobionym, mówi: „Ciiicho, słyszycie to?”. A mówiąc to, ma na myśli widmo policji, która w waszych głowach już czeka na schodach, gdzieś za rogiem, czai się na was, a wtedy to kajdankowanie, poprawczak, zrujnowanie sobie młodego życia. Tego potencjału marnacja tylko dlatego, że chciałeś dreszczyku emocji, uciec od szarych odcieni dnia codziennego i porobić się na nielegalu moczem z kumplami. Schiza do potęgi, bo jednak resztki rozumu w tobie dają znać, że masz już dwadzieścia parę lat: jeden kolega już nie żyje, drugi skończył w kryminale, a trzeci to w ogóle nie wiadomo kto, a ta sytuacja to też jakiś twój w głowie pojebany konstrukt, szczane miraże, psikus, prank przez mózg wykonywany na samym sobie. Wchodzisz do windy, nic się nie zmienia, bo też w środku naszczane. Osuwasz się na ziemię, klikasz w telefonie dziewięć… dziewięć…